abortusvraagstuk (Nijsink en Van Klinken)

Deze week een opiniebijdrage van de secretaris van het Christelijk Conservatief Beraad Dirk Jan Nijsink over de strijd tegen abortus.

Ook de column van Jan van Klinken, welke we iedere week hier plaatsen, is aan dit thema gewijd.

Lezenswaardige artikelen én niet in de laatste plaats een dubbele aansporing om eensgezind PRO LIFE te strijden.

WAARSCHUWING
Vind u dat abortus een keuzevrijheid van de moeder (ouders) zelf is?
Dan heb ik een verzoek aan u dat, als u over enig menswaardig gevoel beschikt, u ten zeerste zal moeten afschrikken om ooit nog een Pro Abortus- of Vrije keuzestandpunt in te nemen.
Google eens op de woorden "stop abortus" onder het tabblad "afbeeldingen".
U zult uw ogen afwenden van uw beeldscherm.........




Strijd tegen abortus nooit achterhoedegevecht

-Door Dirk Jan Nijsink-

De beschermwaardigheid van het leven wordt in een samenleving zonder God steeds meer ter discussie gesteld, stelt Dirk-Jan Nijsink. Abortus mag niet wennen voor christenen.

In Psalm 139 zingt David: „Ik loof U, omdat ik op een heel vreselijke wijze wonderbaarlijk gemaakt ben; wonderlijk zijn Uw werken! ook weet het mijn ziel zeer wel. Mijn gebeente was voor U niet verholen, als ik in het verborgene gemaakt ben, en als een borduursel gewrocht ben.” De tijdgeest lijkt zich echter meer en meer te bewegen in de richting van de idee van de ontzielde mens.

Ik was geschokt door het betoog van filosoof Marcel Zuijderland, vrijdag 3 december in dagblad Trouw. Zijn betoog komt erop neer dat het een goed recht van ouders is om hun kind te aborteren als tijdens de zwangerschap blijkt dat het kind gehandicapt is. Hij noemt het zelfs een „verbetering” als er minder gehandicapten zijn. „Abortus is een goed middel om de groei van het aantal gehandicapten te voorkomen”, aldus Zuijderland.

De gevolgen van de redenering van Zuijderland zijn desastreus. Ouders die ervoor kiezen om een gehandicapt kind wel het levenslicht te laten zien, kunnen straks verwijtende blikken krijgen. Gehandicapte kinderen hadden immers niet geboren hoeven worden, ook al ervaren zij zelf een hoge mate van kwaliteit van leven. Voor die gevolgen wil Zuijderland niet instaan. Ik vind dat aanstootgevend.

Ook vindt Zuijderland dat je ouders niet mag „opzadelen” met een gehandicapt kind als ze dat niet willen. Hierachter schuilt de maakbaarheidsgedachte. Een religieuze verwachting in een wereld die een transcendente werkelijkheid, namelijk God, ontkent. Wat Zuijderland bepleit, is het begin van de afschaffing van de mens en daarmee apocalyptisch van aard. Alle warmte en liefde voor mensen lijken weg te vloeien, zodat individuele vrijheid en economische waarde overblijven. De idee van een ziel lijkt weg te ebben uit de mensvisie in onze samenleving.

Een abortus is volgens Zuijderland gerechtvaardigd bij een mens die geen persoon is. Maar, wanneer is iemand een persoon? Dat vindt Zuijderland een lastige vraag. Toch komt hij met een antwoord: „Zodra iemand bestaat als persoon dan pas geldt dat hij beschermwaardig is en dat je dus een morele verantwoordelijkheid naar zo iemand hebt.” Volgens de filosoof kun je zeker vóór de 26e week bij een foetus niet spreken van een persoon, omdat het zenuwstelsel nauwelijks ontwikkeld is.

Het besef van een mens als bezield persoon behoedt voor dit idee. In ”Theocratie of ideologie” zegt dr. W. Aalders: „De menselijke subjectiviteit is niet te peilen en te omschrijven. Zij is een goddelijk mysterie! Daarom is ook de ongeboren vrucht wezenlijk mens, evenals de seniele, sprakeloze grijsaard. En daarom zijn abortus en euthanasie moord.” God heeft mij gevormd en geboetseerd. Voor Hem was ik toen een persoon, met een ziel. Wie hier een ogenblik bij stilstaat, huivert voor wat Zuijderland schrijft.

Wie de transcendentie loslaat, komt in gevaarlijke situaties. Ideologieën van maakbaarheid en valse hoop hebben miljoenen mensen het leven gekost. Dit geldt zeker voor ongeboren mensen. De gedachten van Zuijderland brengen pijnlijk duidelijk aan het licht wat het betekent om in een postchristelijke cultuur te leven. De beschermwaardigheid van het leven wordt openlijk ter discussie gesteld en de mens beslist.

Alleen de christelijke moraal, maar vooral het geloof in God en Christus Jezus als Verlosser, kan uitkomst bieden. Als christenen hebben we de taak te appelleren aan dát zaad dat tot diep in de bodem van de ziel van onze samenleving is gestrooid.

In reformatorische kring wordt gediscussieerd over de verschillen tussen Bijbelvertalingen. Wanneer ik de discussie over abortus volg, vind ik het jammer dat we onze energie zo makkelijk verspillen met middelmatige geschillen tussen broeders van hetzelfde huis. Morgen wordt in Den Haag de Mars voor het Leven gehouden. Ik breng dit initiatief van Bert Dorenbos graag onder de aandacht. Opkomen voor de beschermwaardigheid van het leven –juist ook het ongeboren leven– is nooit een achterhoedegevecht. Abortus mag niet wennen.

De auteur is beleidsadviseur van SGP-jongeren en secretaris van het Christelijk Conservatief Beraad.







En dan hier de column van Jan van Klinken van deze week.
Oók over abortusvraagstuk.........



Beetje wankelmoedig in abortusvraagstuk en je bent om


11-12-2010 09:45 | Jan van Klinken
In de jaren tachtig had ik eens een interview met de eminente Rotterdamse hoogleraar Hans Galjaard. Hij stond te boek als pionier op het gebied van de prenatale diagnostiek, die zich in die tijd vooral richtte op erfelijke afwijkingen.

Hij was nauw betrokken bij de ontwikkeling van tests die aan het licht konden brengen of de vrucht in de baarmoeder belast was met een erfelijke ziekte. Zo had je de vlokkentest die kon aangeven of de vrucht al dan niet een afwijking vertoonde. Bij een foute uitslag was abortus vaak het vervolg.

Wat Galjaard en de zijnen in hun laboratoria deden, dwong bij de buitenwacht veel bewondering af. Dat gepriegel op de vierkante millimeter leverde toch maar fantastische resultaten op. Met name families die erfelijk waren belast, waren er blij mee.

En daar kun je je iets bij voorstellen. U wilt niet weten wat er bij hen aan verborgen leed is. Lezers getuigden daarvan. Op een oproep in deze krant volgden schokkende brieven over stil verdriet, lange lijdenswegen en inktzwarte vooruitzichten.

Maar er was ook een andere kant. Behalve de aldus gecreëerde abortuspraktijk was de vraag of gehandicapt leven op de langere termijn nog geaccepteerd zou worden. De zorgen voor ouders zijn vaak groot en soms zelfs onoverzienbaar, de kosten gigantisch en het maatschappelijk draagvlak beperkt. Als het dan te voorkomen is, wie durft het dan nog aan zo’n kindje te verwekken laat staan geboren te laten worden?



Galjaard snapte heel goed dat hij een morele verantwoordelijkheid voor die ontwikkeling had, maar dacht dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen. In die tijd kon maar een klein aantal afwijkingen worden opgespoord en daaraan kwam zo’n technisch circus te pas dat de Rotterdamse topwetenschapper zonder al te veel gewetensproblemen op de ingeslagen weg voort meende te kunnen gaan.

Daarna kregen we verfijning van de echoscopie. Die bracht het genoemde circus terug tot een filmapparaat. De nekplooimeting en het doorlichten van de hersentjes bij de ongeboren vrucht waren simpel uit te voeren. In een ommezien wist je als ouders waar je aan toe was. Verhoudingsgewijs vrij veel voorkomende afwijkingen waren plotseling op grote schaal op te sporen. Erfelijke belasting speelde in het traject geen echte rol meer. Via de standaardecho’s kwam iedereen aan de beurt.

Toen kon je erop wachten dat het recht op een plekje onder de zon voor gehandicapten ter discussie kwam te staan. Een voorloper in het debat daarover was ene Wim Rietdijk, een cultuurfilosoof die keihard pleitte voor eugenetica, dat wil zeggen verbetering van de menselijke soort. Dat is te bereiken door zo veel mogelijk gehandicapt leven te voorkomen. Iemand die dat ook al wilde, was Adolf Hitler. Die had het over ”Halbstarken”. Losers, zouden we nu zeggen.

Iedereen sprak schande over het pleidooi van Rietdijk. Niemand wilde immers hitleriaanse praktijken. Die kant mocht het niet op.

Maar sluipenderwijs zijn de ontwikkelingen in de richting van eugenetica natuurlijk gewoon doorgegaan. Cijfers die aangeven dat het aantal abortusingrepen na de 20 wekenecho voortdurend toeneemt, spreken wat dat betreft boekdelen. Hoe ver is de tijd nog dat een gehandicapte wordt beschouwd als een gevolg van het falen van de medische machinerie of als product van een domme beslissing van de ouders?

CU-Kamerlid Wiegman heeft een even ultieme als moedige poging ondernomen om deze ontwikkeling in te dammen door de grens voor abortus van 24 weken terug te willen brengen naar 18. De uitslag van de 20 wekenecho kan dan niet meer leiden tot zwangerschapsafbreking.

Dat heeft de woede gewekt van de filosoof Marcel Zuijderland. In Trouw van 3 december en afgelopen maandag bij de EO stelt hij dat mevrouw Wiegman ouders opzadelt met een gehandicapt kind. Hij vindt dat ouders zelf moeten beslissen of hun vrucht met een afwijking geboren mag worden.

De autonomie dus aan de ouders. Een oud maar nog steeds zeer populair thema. Indertijd gaf het in de abortusdiscussie de doorslag en let maar op: dat zal ook in dit debat bepalend worden.

Maar voordat het zo ver is, wil ik dan toch graag op mijn beurt Zuijderland opzadelen met een greep uit het leven. Ik ken een jong stel dat een baby’tje verwachtte en toen op grond van opeenvolgende echo’s te horen kreeg dat er waarschijnlijk iets ernstigs mee was. Eerst was de kans 5 procent, later 50. „En”, vroeg de arts in het academisch kinderziekenhuis tijdens het volgende consult, „hebben jullie al een beslissing genomen?” Het stel zat als aan de grond genageld. De arts zei het wel niet maar hij bedoelde natuurlijk: „En, het wordt abortus zeker?”

Toen de twee uitlegden dat ze dat allerminst van plan waren, reageerde hij overigens begripvol en deed zeker niet vervelend. Voelt u hem? Dat is dus die zo luid gepropageerde autonomie van de ouders. Een onsje wankelmoedigheid en je bent om, zeker als abortus als een bespreekbare optie voor je is. Intussen is de baby geboren en hij is zo gezond als een vis. Hij oogt als Hollands welvaren. Ik heb hem vorige week nog gezien. Het is namelijk mijn kleinzoon.

Graag Elsevier vervolgen

Graag Elsevier vervolgen


Onze conservatieve vriend en columnist Jan van Klinkenzit al weer paar weken in een ander werelddeel zo'n 24 vlieguren hier vandaan.
Hierbij nog een mooie column van zijn hand.


20-11-2010 08:21 | Jan van Klinken

Als alle adviezen op tijd binnen zijn, zal het openbaar ministerie de komende weken een beslissing nemen over de aangifte van Gretta Duisenberg tegen het blad Elsevier. Zij vindt dat het blad haar ten onrechte een antisemiet heeft genoemd. De gewraakte term is gebezigd door columnist Afshin Ellian van het weekblad.

Het valt niet moeilijk te voorspellen dat het openbaar minister de aangifte zal seponeren. Niet nog eens een theatervoorstelling in diverse bedrijven zoals in de zaak tegen Wilders. Het OM heeft voorlopig de buik vol van mediarellen.

Met een sepot valt te leven als justitie zich voortaan alleen richt op echt geboefte, zoals de straatterroristjes in Gouda en gewetenloze bonusgraaiers. Als dat niet zo is, is de beslissing te betreuren, want daarmee ontneemt justitie in Amsterdam de rechterlijke macht een pracht van een gelegenheid de publiciteitszieke activiste voor eens en voor altijd aan haar verstand te brengen dat er iets grondig mis is met haar geloofwaardigheid. Zo’n vonnis zou niet alleen voor haar erg nuttig zijn maar ook in het belang zijn van de Palestijnen. Want wat hebben ze aan iemand die hun zaak meer kwaad dan goed doet?

Het kan natuurlijk niet anders of de rechters laten Gretta alle hoeken van de rechtszaal zien. Weliswaar heeft de Amsterdamse rechtbank de laatste tijd nogal wat capriolen uitgehaald die daar twijfel over zaaien, maar in dit geval moet het goed gaan. Zelfs ik zou het vonnis kunnen schrijven en dat heb ik dan ook maar meteen gedaan, zij het in eigen stijl. Mocht het tot een rechtszaak komen, dan zouden de Amsterdamse rechters er aan de hand van deze bescheiden bijdrage uit moeten kunnen komen.

Het oordeel van de rechtbank luidt wat mij betreft als volgt:

In Elsevier is mevrouw Duisenberg, de aangever in deze zaak, op 29 januari van dit jaar betiteld als antisemiet. Het openbaar ministerie acht dat beledigend in de zin van art. 261 van het Wetboek van Strafrecht en is daarom tot vervolging overgegaan. De rechtbank is van oordeel dat de gewraakte term inderdaad beledigend kan overkomen. Dat zou in beginsel zelfs strafbaar kunnen zijn als hij geheel ten onrechte is gebezigd. In het geval van mevrouw Duisenberg rijzen hierover echter ernstige twijfels.

In de eerste plaats overweegt de rechtbank dat het aangever geheel vrij staat op te komen voor de belangen van het Palestijnse volk. Ook mag zij helemaal zelf weten wie zij als vrienden kiest. In haar geval was dat onder anderen Yasser Arafat, de in 2004 overleden Palestijnse leider. Samen met de heer Arafat poseerde zij tijdens een bezoek aan genoemde Arafat op 8 januari 2003 voor persfotografen. Van deze Arafat is bekend dat hij in het verleden terreurdaden pleegde tegen onschuldige Joodse burgers. Ook werden onder zijn verantwoordelijkheid terreuraanslagen tegen Israël gepleegd, zelfs nadat hij vredesakkoorden met de regering in Jeruzalem had getekend.

Al met al kan worden gesteld dat voornoemde Arafat zich in zijn leven agressief gedroeg jegens Israël, ook al wisselde de intensiteit ervan. Van algemene bekendheid is dat het sentiment waarmee dit gepaard ging, doordrenkt was van antisemitisme. Een leuze als ”dood aan de Joden” viel in de omgeving van deze Arafat met grote regelmaat te beluisteren. Iemand die zich in aanwezigheid van zo iemand in een amicale setting op de foto laat zetten, moet er niet vreemd van opkijken als antisemiet te worden neergezet.

In de tweede plaats overweegt de rechtbank dat mevrouw Duisenberg in september 2002 een handtekeningenactie ten behoeve van het Palestijnse volk heeft georganiseerd, haar in dat kader door een radioverslaggever de vraag werd voorgehouden hoeveel handtekeningen zij wilde verzamelen en zij als antwoord gaf: 6 miljoen. Zoals bekend komt dat getal overeen met het aantal Joodse Holocaustslachtoffers dat de ultra-antisemiet Adolf Hitler heeft gemaakt.

De rechtbank acht het uitgesloten dat mevrouw Duisenberg het getal van 6 miljoen bij toeval heeft genoemd. Het is immers ondenkbaar dat haar actie zo veel handtekeningen zou hebben opgeleverd. De conclusie moet dan ook zijn dat zij met dat antwoord een ernstige verdenking van antisemitisme op zich heeft geladen.

Verder overweegt de rechtbank dat mevrouw Duisenberg nog niet zo heel erg lang geleden, namelijk op 2 maart 2010, werd geïnterviewd door nieuwwij.nl en zich bij die gelegenheid liet ontvallen „antisemiet bijna een eretitel” te vinden. Haar aangifte komt daardoor wel in een heel vreemd licht te staan.
de val van duisenberg

Tot slot wil de rechtbank erop wijzen dat mevrouw Duisenberg meermalen haar sympathie heeft uitgesproken voor Hamas, wetend dat deze organisatie uit is op de vernietiging van het Joodse volk. Het geheel overziende acht de rechtbank allerminst wettig en overtuigend bewezen dat in deze zaak sprake is van strafbare belediging. Integendeel, de rechtbank is van oordeel dat mevrouw Duisenberg –om het in ronde Hollandse bewoordingen te zeggen– niet moet zeuren en ten zeerste op haar hoede dient te zijn om niet wegens hetzelfde delict op water en brood te worden gezet.

Was getekend: de rechtbank.

Lekker fris, die nieuwe wind.

13-11-2010 | Jan van Klinken

Er waait een andere wind in ons land, zo wordt duidelijk als ik nog maar net ben neergestreken aan gene zijde van de aardbol. Nee, ik bedoel niet de gure herfstwind in de Lage Landen, maar de wind van Rutte. Hij wil direct meters maken, lees ik na het ruime internetsop te hebben gekozen. Niet eerst honderd dagen het land in, zoals de vorige ploeg, maar meteen de beuk erin.

Jeugdige overmoed die spoedig zal smoren in taaie Haagse stroop, zullen cynische waarnemers vast roepen, maar volgens mij is de nieuwe MP niet het type dat zich direct bij de eerste de beste klaroenstoot in de bosjes verschuilt. Om het met een Hollands understatement te zeggen: hij valt niet tegen (hier in Australië zouden ze zeggen: ”great” of ”excellent”).

Een volgende verfrissende blijk van die nieuwe wind is de aankondiging van minister Opstelten van Veiligheid en Justitie dat hij zelf naar Gouda wil om orde op zaken te stellen. Marokkaanse jongeren in de wijk Oosterwei maken zich daar opnieuw gehaat door de buurt lafhartig te terroriseren. Iedere keer heeft PvdA-burgemeester Cornelis grote woorden gebruikt, maar veel zoden aan de dijk heeft dat tot nu toe niet gezet. Geheel in de stijl van zijn partij koos hij voor een „breed pakket van maatregelen.” Geef mij dan Opstelten maar die onverwijld inzet op een gebiedsverbod voor jongeren zoals in Gouda.


Nog zo’n voorbeeld van die nieuwe wind: de Tweede Kamer krijgt voortaan minder papier aangeboden. „Zo min mogelijk post, zo veel mogelijk aan de slag”, zei Rutte vorige week tijdens zijn wekelijkse persconferentie. Als gevolg van de forse inkrimping van het ambtenarenapparaat wordt eindelijk de oeverloze stroom aan nota’s en brieven ingedamd.

Het onontkoombare gevolg daarvan is dat ook het aantal adviseurs dat wordt ingeschakeld, sterk zal teruglopen. Weliswaar beloofde het vorige kabinet dat ook al, maar vorig jaar kwam uit dat er zelfs meer adviseurs dan voorheen in de arm waren genomen.

Verbaast me niets. PvdA-politici zijn zeer bedreven in het ondernemen van pogingen de samenleving naar de sociaaldemocratische hand te zetten. Als er echter verantwoordelijkheid moet worden genomen en ruggen moeten worden gerecht, is menigeen niet thuis. Dan leidt de ontsnappingsroute vaak naar een batterij peperdure adviseurs. Meestal noemen ze zich consultants en ze zijn op hun best als ze voor vadertje staat aan de slag moeten. Ze zijn gespecialiseerd in vaag taalgebruik waarmee ze de keizer proberen wijs te maken dat hij hele mooie nieuwe kleren krijgt.

Er is tegenwoordig een verkiezing van de vaagste taal en meestal gooit het jargon uit de advieswereld hoge ogen. Pas werd de uitslag over 2010 bekend gemaakt en als winnaar kwam ”ik heb zoiets van” uit de bus.

Ook het woord ”proces” doet het goed. Voorheen werkten adviseurs vaak met projecten maar die zijn eindig. Een proces daarentegen kan altijd doorgaan. In het geval van burgemeester Cornelis zou zo iemand hem hebben gezegd: „Ik heb zoiets van: er moet een proces van wederzijds respect worden geëntameerd en daarvoor is nodig dat er een breed pakket aan maatregelen wordt ontwikkeld.”

Vervolgens dient meneer een pak nietszeggend papier in, gevolgd door een schaamteloos hoge rekening, want gebakken lucht is vaak heel erg duur. Prima dus dat Rutte in dit geldverslindende circus het mes zet. Hopelijk dringt de nieuwe wind ook door tot de rest van Nederland. Vooral in gemeenten waar de PvdA het nog voor het zeggen heeft, is dat dringend noodzakelijk. In Amsterdam bijvoorbeeld heeft de gemeente het gepresteerd om een bod uit te brengen op het terrein van de Hells Angels van 400.000 euro. Die hebben dat gebied indertijd in bruikleen gekregen, stiekem vergroot en illegaal bebouwd. Maar de gemeente deed het in de broek voor de criminele bende die daar huisde en liet alles op zijn beloop. Nu heeft ze de grond nodig en betaalt ze grif. De Hells Angels komen niet meer bij van het lachen en eisen 5 ton extra vanwege het naderende leed. Aan de Amstel is niets te dol, zo weten ze al jaren.

Ook werd deze week bekend dat Amsterdamse parkeerwachters een speciale opleiding krijgen. Het parkeren in de hoofdstad blijkt zo ingewikkeld te zijn geworden dat veel automobilisten er niet meer uitkomen. Hun verontwaardiging is groot als ze bij terugkeer een boete aantreffen en daar moeten de parkeerwachters op worden voorbereid.

Wethouders die er zijn voor de burger, vaardigen in zo’n geval maatregelen uit om de boel drastisch te vereenvoudigen en met onmiddellijke ingang de dubbeltjeszones, ingewikkelde meters en kentekenparkeerautomaten naar de bestuurlijke rommelzolder te verwijzen. Alzo niet in Amsterdam.

Ik betrap mezelf wel eens op de wens dat PvdA-politici van de aangegeven snit zich een tijdje op een onbewoond eiland terugtrekken. Nee, ik heb niet zoiets van: vaardig voor deze lui een gebiedsverbod uit voor de Trêveszaal en andere bestuurlijke zenuwcentra, maar het zou voor velen een hele opluchting zijn als ze zich er voorlopig niet meer vertonen.