Sorry, ik loop 2 weken achter met de column van Jan van klinken.
Vandaag, ruim een week na de PS-verkiezingen, vraag ik mij af of de Christenunie ook niet eens moet gaan buurten.....
Bij deze de column van 26 februari jl.
26-02-2011 08:49 | Jan van Klinken
Religieuze partijen hebben zichzelf overleefd. Dat vindt historicus en bijzonder hoogleraar George Harinck. Hij is een goed gereformeerd man die het beste met partijen als het CDA, CU en SGP voorheeft en ventileert die opvatting zeker niet om eens lekker christenen te jennen. Hij ziet onder studenten dat de religieuze kleur van een partij jongeren weinig meer zegt. Ze maken hun keuze op heel andere gronden, zelfs al ze zichzelf als christen beschouwen.
Ik laat de principiële kant van deze kwestie even voor wat hij is en wil vooral inzoomen op een bepaald aspect. Als illustratie bij zijn betoog voert Harinck de teloorgang van het CDA op. Die laat volgens hem zien dat het tijdperk van christelijke partijvorming voorbij is. En daar lijkt hij een serieus punt te hebben. Het CDA staat er immers dramatisch voor in de peilingen en lijkt zodoende af te stevenen op een nieuwe, zeer smadelijke nederlaag. Hoe moet dat ooit nog goed komen in een tijd waarin de ontkerstening steeds verder om zich heen grijpt?
Inderdaad, een somber perspectief. Toch ziet Harinck volgens mij een belangrijk punt over het hoofd, waardoor het allemaal nog wel eens mee zou kunnen vallen. In zijn redenering maken kiezers een afweging op basis van standpunten en identiteit. Ze zoeken de partij die het beste bij hen past. Voor een deel van de kiezers is dat zeker het geval. Maar voor de almaar uitdijende categorie zwevende kiezers gaat die vlieger helemaal niet op, hoe spijtig dat ook is. Die kijkt vooral welk kopstuk hun aanstaat. Is het iemand die charisma en een vlotte babbel heeft, die vertrouwen wekt, dan moet hij of zij wel heel rare standpunten huldigen wil de persoon niet de doorslag geven.
Zo valt de huidige neergang van het CDA goed te verklaren. Neem de lijsttrekker voor de Eerste Kamer, Brinkman. Hij heeft de uitstraling van een robot en hoort onmiskenbaar tot de mastodonten. Wat hij ook aan aansprekende standpunten zou verkondigen, het zal zijn score niet baten.
Verder heb ik eens het lijstje met Tweede Kamerleden doorgenomen. Voorzitter is Van Haersma Buma. Hij zal vast heel bekwaam zijn maar zijn bekendheid is volgens mij minimaal. Ook onder de fractieleden zijn er maar weinig die enigszins boven het maaiveld uitsteken. En wie is er partijleider? Wie is het gezicht van de partij? Toch niet Verhagen, mag ik hopen? Maar wie dan wel?
In combinatie met het gegeven dat veel kiezers kicken op personalities is het niet zo vreemd dat het CDA in de hoek zit waar de klappen vallen. Dat komt niet zozeer door het christelijk karakter van de partij, maar heeft alles te maken met de bleke uitstraling van haar leidslieden.
Het is om dezelfde reden dat ik me om CU en SGP niet zo veel zorgen maak. Ook in die hoek van ons democratisch bestel telt onbetwist mee wie er de trom roeren. Natuurlijk doen de standpunten er voor hun kiezerspotentieel meer toe dan bijvoorbeeld voor die van het CDA, maar als ook zij het moeten doen met van die bleke voormannen, kunnen zij het net zo goed schudden.
Juist daarvan is geen sprake. Wellicht dat Rouvoet nog wat extra charisma zou kunnen gebruiken, maar hij is in ieder geval een uitgesproken partijleider, iemand die de CU een scherp profiel weet te geven. En in debatten is hij ijzersterk. Niet voor niets riep de parlementaire pers hem in 1995 uit tot politicus van het jaar. Hij is wat je noemt een politiek zwaargewicht. Als ik het goed begrijp, is Voordewind intussen in zijn kielzog bezig zich te ontwikkelen tot iemand van soortgelijk kaliber.
Bij de SGP hebben ze het met Van der Staaij evenmin slecht getroffen. Hij zal misschien niet zo snel zalen in vervoering brengen, maar je kunt onmogelijk van hem zeggen dat hij een bleekneus is. In grote debatten, zoals pas over de nieuwe Afghanistanmissie, of aan tafel bij Pauw & Witteman onderscheidt hij zich met ragfijne analyses en messcherpe reacties.
De nieuwe man, Dijkgraaf, kende ik eerlijk gezegd niet zo. Ik had ’m een beetje gemist. Tot begin deze week. EO-presentator Tijs van den Brink liet hem maandagmiddag in het radioprogramma Dit is de Dag reageren op de aanval van GroenLinkssenator Platvoet. Die meende dat de SGP zich pas in een Kamerdebat had uitgesproken tegen het ritueel slachten door moslims, terwijl zij Joden hun gang wilde laten gaan. Op grond daarvan beschuldigde de GroenLinkspoliticus de staatkundig gereformeerden van godsdienstdiscriminatie.
Het was werkelijk een genoegen om te horen hoe Dijkgraaf zijn tegenstander alle hoeken van de studio liet zien. Dat hij daarbij de vriendelijkheid zelf bleef, maakte het optreden alleen maar sterker. Toen begreep ik waarom hij volgens een onderzoek van nrc next als de beste nieuwkomer in de Tweede Kamer kwam. Ja, die kunnen ze wel om een boodschap sturen. Ik denk niet dat Platvoet na de uitzending op de schouders van Van den Brink heeft moeten uithuilen, maar het was wel helder dat het bommetje dat hij in elkaar had geknutseld om de SGP te beschadigen, vakkundig was gedemonteerd.
Als ik het CDA een goede raad mag geven, zou ik zeggen: Kijk eens om de hoek bij de naaste buren hoe ze daar met talent omgaan. Kan de partij echt iets van leren.
10 maart 2011
24 februari 2011
Bijzonder Conservatief Café
Op woensdagavond 23 februari 2011 werd de 9e avond van het Conservatief Café gehouden.
Het was voor de eerste keer dat er in het Conservatief Café een debat werd gehouden tussen twee sprekers.
Het thema van de avond was "Islam en grondrechten".
In een stampvolle Franse zaal van Stadscafé De Zalm luisterden de bezoekers naar de lezingen van arabist prof. dr. Hans Jansen en
de directeur van het WI- Christenunie drs. Gert-Jan Segers.
Via hashtag #ccgouda krijgt u een goede sfeerimpressie van de lezingen én het debat.
De lezing van prof. dr. Hans Jansen staat reeds online op zijn site.
De lezing van drs. Gert-Jan Segers volgt in de loop van volgende week.
Een bijzondere avond....
met zeer diverse sprekers....
.... onze geliefde vaste stamgasten
nieuwe gasten ....
....in vertwijfeling
of enthousiast....
kortom, een avond....
....die we niet snel zullen vergeten!
Onderstaande foto's zijn gemaakt door onze conservatieve vriend en kunstenaar Arjan Boone
Klik op de foto voor groter formaat.
drs. Gert-Jan Segers (CU) aan het woord. de Nachtwacht kijkt toe.
arabist professor Hans Jansen aan het woord. de Nachtwacht kijkt toe.
De Franse zaal van Stadscafé De Zalm in Gouda zit weer vol!
De twee sprekers.
Debat onder leiding van Rutger Schimmel.
Aandacht en aantekeningen
Inbreng door Mat Herben vanuit de zaal.
Inbreng door conservatieve vrouw vanuit de zaal.
Slotakkoord door Bart Jan Spruyt vanuit de zaal.
De flessen wijn aan het eind ontbraken niet.
Het was voor de eerste keer dat er in het Conservatief Café een debat werd gehouden tussen twee sprekers.
Het thema van de avond was "Islam en grondrechten".
In een stampvolle Franse zaal van Stadscafé De Zalm luisterden de bezoekers naar de lezingen van arabist prof. dr. Hans Jansen en
de directeur van het WI- Christenunie drs. Gert-Jan Segers.
Via hashtag #ccgouda krijgt u een goede sfeerimpressie van de lezingen én het debat.
De lezing van prof. dr. Hans Jansen staat reeds online op zijn site.
De lezing van drs. Gert-Jan Segers volgt in de loop van volgende week.
Een bijzondere avond....
met zeer diverse sprekers....
.... onze geliefde vaste stamgasten
nieuwe gasten ....
....in vertwijfeling
of enthousiast....
kortom, een avond....
....die we niet snel zullen vergeten!
Onderstaande foto's zijn gemaakt door onze conservatieve vriend en kunstenaar Arjan Boone
Klik op de foto voor groter formaat.
drs. Gert-Jan Segers (CU) aan het woord. de Nachtwacht kijkt toe.
arabist professor Hans Jansen aan het woord. de Nachtwacht kijkt toe.
De Franse zaal van Stadscafé De Zalm in Gouda zit weer vol!
De twee sprekers.
Debat onder leiding van Rutger Schimmel.
Aandacht en aantekeningen
Inbreng door Mat Herben vanuit de zaal.
Inbreng door conservatieve vrouw vanuit de zaal.
Slotakkoord door Bart Jan Spruyt vanuit de zaal.
De flessen wijn aan het eind ontbraken niet.
18 februari 2011
Marie-Rose Morel
Vreugdedans om dood van rivaal en ex-politica Marie-Rose Morel
12-02-2011 08:19 | Jan van Klinken
Marie-Rose Morel was overleden, berichtte het persbureau Belga dinsdagavond laat. Het nieuws trok in ons land nauwelijks de aandacht. Wie kende haar hier? In Vlaanderen, waar ze ooit werd uitgeroepen tot de schoonste van het land, was dat wel anders. Daar had de mededeling de kracht van een schokgolf.
De Belgische ex-politica had maandag in haar column in Het Laatste Nieuws nog gerapporteerd dat het juist beter met haar ging. Er was weer hoop na weken van dikke duisternis. Een dag later bleek een acute longontsteking haar fataal te zijn geworden.
In haar column in de grootste krant van Vlaanderen hield ze honderdduizenden lezers al maandenlang op de hoogte van het verloop van de ziekte die haar als een geniepige sluipschutter op de korrel had genomen.
In 2008 was bij haar baarmoederhalskanker vastgesteld. En dan niet bepaald in een gunstig stadium. Haar overlevingskans werd door haar artsen op zegge en schrijve 10 procent geschat. Dat is voor een 36-jarige moeder van twee kleine kinderen in normale omstandigheden een onmogelijke boodschap, maar zeker voor haar. Kort daarvoor had haar man haar namelijk laten weten dat hij het voor gezien hield en zijn leven voortaan wilde delen met zijn zestien jaar jongere nichtje.
Toch liet ze zich door dit alles niet uit het veld slaan. Ze onderging de loodzware chemokuren en bestralingen met een ongekende heldhaftigheid. Voor haar „jongskes” Alexander (6) en Marnix (4) had ze alles over. In haar dagboek beschreef ze haar gang door het gitzwarte dal. Standaard gaf het uit en het werd meteen een bestseller. Zelden had een jonge moeder haar strijd als kankerpatiënte zo indringend en zo hartverscheurend in woorden weten te verbeelden.
Het was in diezelfde periode dat ze de politiek achter zich liet. Een tijdlang had ze zich thuis gevoeld in de beweging van Filip Dewinter, maar toen ze had geprobeerd het Vlaams Belang in gematigder vaarwater te loodsen, werd ze na veel gedoe tot paria verklaard. Intussen had ze wel duidelijk gemaakt dat ze een groot politiek talent was dat zelfs Dewinter durfde te trotseren.
Na haar reguliere behandeling leek ze kankervrij te zijn, maar de ziekte sloeg voor de tweede keer toe. Dit keer zonder mededogen. In augustus van het afgelopen jaar kreeg ze te horen dat haar hele lichaam vol uitzaaiingen zat en dat ze met een beetje geluk de jaarwisseling zou halen. Ze wist vanaf dat moment wat al die lotgenoten bedoelden als ze zeiden: Mijn wereld verging.
Toch weigerde ze het vaandel te laten vallen. Ze zocht overal naar een laatste strohalm. Ze vond er verschillende, onder andere in een boekje van haar opa over de Moermantherapie. Alles waarvan ze het wetenschappelijk nut bewezen achtte, probeerde ze uit. Tijdelijk leefde ze op, maar het heeft haar uiteindelijk niet mogen baten.
Eind oktober interviewde ik haar voor een gezondheidsmagazine, omdat ze een plan had ontwikkeld dat haar Belgische lotgenoten hoop kon bieden. Ze bleek de nuchterheid zelve. Ze geloofde in haar kansen. Dat zeker. Maar ze leefde ook in het besef dat er een groot wonder nodig was om aan de dood te ontsnappen.
Later getuigde ze in haar column in Het Laatste Nieuws ervan dat ze de weg van het gebed had hervonden. Ze was goed rooms-katholiek opgevoed, had het geloof achter zich gelaten, maar ontdekte in die fase toch weer de troost van de geborgenheid bij de Almachtige.
Wat zich daarna in Vlaanderen ontspon, grenst aan het absurde. Ze bleek in haar kortstondige politieke loopbaan zo bedreigend bezig te zijn geweest voor allerlei slag volk binnen het Vlaams Belang dat haar vroegere rivalen al dansten op haar graf toen het alleen nog maar wat slechter met haar ging. De champagne werd koud gezet, lieten haar vroegere tegenstrevers via de zogenaamde sociale media zoals Twitter weten.
Dat politiek een keihard bedrijf is, wisten we met z’n allen al langer, maar dat sommige mensen elkaar in die kringen graag de dood toewensen, gaat ieder bevattingsvermogen te boven. Daar komt nog bij dat een van die sadistische twitteraars de tegenwoordige vriendin is van haar ex. Dat is dus de toekomstige moeder van haar kinderen. Een onverdraaglijke gedachte. Vandaar dat ze vorige maand in het huwelijk trad met iemand aan wie ze de zorg voor haar kinderen volledig kon toevertrouwen. Vanwege de omgangsregeling die hij kan afdwingen, blijft het contact tussen de kinderen en haar familie nu toch in stand.
Verder moest ze onlangs nog meemaken dat fanatieke moslimorganisaties, die haar minachtten vanwege haar betrokkenheid bij het Vlaams Belang, de spot met haar dreven vanwege de hoofddoek die ze droeg na haar bestralingen. Zelfs deze week, na haar dood, kon men het in die kringen niet laten haar op de hak te nemen. Haar ziekte was een straf van Allah, die haar nu had verbannen naar het oord waar ook Hitler en Stalin verblijven.
Volgens een volkse uitdrukking deponeert de boze zijn vuil altijd op hopen. Dat lijkt te kloppen. In ieder geval was er genoeg reden om deze week in verslagenheid achter te blijven.
12-02-2011 08:19 | Jan van Klinken
Marie-Rose Morel was overleden, berichtte het persbureau Belga dinsdagavond laat. Het nieuws trok in ons land nauwelijks de aandacht. Wie kende haar hier? In Vlaanderen, waar ze ooit werd uitgeroepen tot de schoonste van het land, was dat wel anders. Daar had de mededeling de kracht van een schokgolf.
De Belgische ex-politica had maandag in haar column in Het Laatste Nieuws nog gerapporteerd dat het juist beter met haar ging. Er was weer hoop na weken van dikke duisternis. Een dag later bleek een acute longontsteking haar fataal te zijn geworden.
In haar column in de grootste krant van Vlaanderen hield ze honderdduizenden lezers al maandenlang op de hoogte van het verloop van de ziekte die haar als een geniepige sluipschutter op de korrel had genomen.
In 2008 was bij haar baarmoederhalskanker vastgesteld. En dan niet bepaald in een gunstig stadium. Haar overlevingskans werd door haar artsen op zegge en schrijve 10 procent geschat. Dat is voor een 36-jarige moeder van twee kleine kinderen in normale omstandigheden een onmogelijke boodschap, maar zeker voor haar. Kort daarvoor had haar man haar namelijk laten weten dat hij het voor gezien hield en zijn leven voortaan wilde delen met zijn zestien jaar jongere nichtje.
Toch liet ze zich door dit alles niet uit het veld slaan. Ze onderging de loodzware chemokuren en bestralingen met een ongekende heldhaftigheid. Voor haar „jongskes” Alexander (6) en Marnix (4) had ze alles over. In haar dagboek beschreef ze haar gang door het gitzwarte dal. Standaard gaf het uit en het werd meteen een bestseller. Zelden had een jonge moeder haar strijd als kankerpatiënte zo indringend en zo hartverscheurend in woorden weten te verbeelden.
Het was in diezelfde periode dat ze de politiek achter zich liet. Een tijdlang had ze zich thuis gevoeld in de beweging van Filip Dewinter, maar toen ze had geprobeerd het Vlaams Belang in gematigder vaarwater te loodsen, werd ze na veel gedoe tot paria verklaard. Intussen had ze wel duidelijk gemaakt dat ze een groot politiek talent was dat zelfs Dewinter durfde te trotseren.
Na haar reguliere behandeling leek ze kankervrij te zijn, maar de ziekte sloeg voor de tweede keer toe. Dit keer zonder mededogen. In augustus van het afgelopen jaar kreeg ze te horen dat haar hele lichaam vol uitzaaiingen zat en dat ze met een beetje geluk de jaarwisseling zou halen. Ze wist vanaf dat moment wat al die lotgenoten bedoelden als ze zeiden: Mijn wereld verging.
Toch weigerde ze het vaandel te laten vallen. Ze zocht overal naar een laatste strohalm. Ze vond er verschillende, onder andere in een boekje van haar opa over de Moermantherapie. Alles waarvan ze het wetenschappelijk nut bewezen achtte, probeerde ze uit. Tijdelijk leefde ze op, maar het heeft haar uiteindelijk niet mogen baten.
Eind oktober interviewde ik haar voor een gezondheidsmagazine, omdat ze een plan had ontwikkeld dat haar Belgische lotgenoten hoop kon bieden. Ze bleek de nuchterheid zelve. Ze geloofde in haar kansen. Dat zeker. Maar ze leefde ook in het besef dat er een groot wonder nodig was om aan de dood te ontsnappen.
Later getuigde ze in haar column in Het Laatste Nieuws ervan dat ze de weg van het gebed had hervonden. Ze was goed rooms-katholiek opgevoed, had het geloof achter zich gelaten, maar ontdekte in die fase toch weer de troost van de geborgenheid bij de Almachtige.
Wat zich daarna in Vlaanderen ontspon, grenst aan het absurde. Ze bleek in haar kortstondige politieke loopbaan zo bedreigend bezig te zijn geweest voor allerlei slag volk binnen het Vlaams Belang dat haar vroegere rivalen al dansten op haar graf toen het alleen nog maar wat slechter met haar ging. De champagne werd koud gezet, lieten haar vroegere tegenstrevers via de zogenaamde sociale media zoals Twitter weten.
Dat politiek een keihard bedrijf is, wisten we met z’n allen al langer, maar dat sommige mensen elkaar in die kringen graag de dood toewensen, gaat ieder bevattingsvermogen te boven. Daar komt nog bij dat een van die sadistische twitteraars de tegenwoordige vriendin is van haar ex. Dat is dus de toekomstige moeder van haar kinderen. Een onverdraaglijke gedachte. Vandaar dat ze vorige maand in het huwelijk trad met iemand aan wie ze de zorg voor haar kinderen volledig kon toevertrouwen. Vanwege de omgangsregeling die hij kan afdwingen, blijft het contact tussen de kinderen en haar familie nu toch in stand.
Verder moest ze onlangs nog meemaken dat fanatieke moslimorganisaties, die haar minachtten vanwege haar betrokkenheid bij het Vlaams Belang, de spot met haar dreven vanwege de hoofddoek die ze droeg na haar bestralingen. Zelfs deze week, na haar dood, kon men het in die kringen niet laten haar op de hak te nemen. Haar ziekte was een straf van Allah, die haar nu had verbannen naar het oord waar ook Hitler en Stalin verblijven.
Volgens een volkse uitdrukking deponeert de boze zijn vuil altijd op hopen. Dat lijkt te kloppen. In ieder geval was er genoeg reden om deze week in verslagenheid achter te blijven.
Abonneren op:
Posts (Atom)