Christelijk Conservatief Congres 19-11

Derde bijeenkomst Christelijk Conservatief Beraad


Op zaterdag 19 november 2011 belegt het Christelijk Conservatief Beraad zijn derde bijeenkomst, in de voormalige synagoge in het centrum van Gouda, met Gerrit Holdijk als hoofdspreker en een sessie over onderwijs als vorming.

Hij is misschien wel de meest invloedrijke politicus van Nederland, mr. Gerrit Holdijk van de SGP. Zijn stem bepaalt immers of voorstellen van dit minderheidskabinet door de Eerste Kamer komen en uiteindelijk dus kracht van wet krijgen. Maar wie is hij eigenlijk, deze bedaarde, erudiete en eigenzinnige pijproker uit Uddel, die al enkele decennia op en rond het Binnenhof rondloopt zonder dat veel mensen hem hebben leren kennen? En hoe denkt hij precies, wat zijn zijn opvattingen en waardoor wordt hij geïnspireerd?


Het Christelijk Conservatief Beraad is er trots op dat Gerrit Holdijk op DV zaterdag 19 november a.s. de hoofdspreker op onze derde bijeenkomst wil zijn en zijn visie op politiek, recht en samenleving zal ontvouwen. Holdijk, die recent heeft gezegd dat hij zich het meest thuis voelt in de wereld van het christelijk conservatisme, zal spreken over het conservatisme, en daarbij vooral ingaan op de relatie tot het cultuurrecht.

Na de hoofdlezing van Holdijk is er een sessie over een onderwerp dat voor conservatieven van het grootste belang is.
Conservatisme gaat over het culturele en morele fundament van de samenleving. Dat fundament bestaat uit waarden en deugden, die mensen door opvoeding en onderwijs worden bijgebracht. Onderwijs is dus niet zozeer het bijbrengen van kennis en vaardigheden, maar vorming. Maar wat bedoelen we nu precies wanneer we dat zeggen? Waarin bestaat die vorming, en hoe geef je daar gestalte aan in de onderwijspraktijk van alledag?

Drie sprekers, mensen van de theorie en van de praktijk, zullen dit onderwerp behandelen: Ewald MacKay (Driestar), Henk Dijkgraaf (Universiteit Twente) en Richard Toes (Wartburg College).
Hierna vindt er een debat plaats o.l.v. CCB bestuurslid Bart Jan Spruyt

We nodigen iedereen van harte uit deze gevarieerde bijeenkomst met ons mee te maken.


Wanneer? Zaterdag 19 november 2011, ’s morgens vanaf 10.00 uur tot ca. 15.00 uur
Waar? Gouda, Turfmarkt 23-25 (voormalige synagoge)
Entreeprijs: € 10,00 inclusief lunch.
Aanmelden: christelijkconservatief@gmail.com


Meer over de sprekers:

Mr. Gerrit HoldijkGerrit Holdijk (1944) is sinds 11 juni 1991 lid van de SGP-fractie in de Eerste Kamer. Hij was daarvoor Eerste Kamerlid in 1986-1987. Sinds 8 juni 1995 is hij fractievoorzitter.

Dr. Henk Dijkgraaf Docent Engels. Studeerde Engelse Taal- en Letterkunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Promoveerde op een studie over een zeventiende-eeuwse Engelse Jezuïetenbibliotheek. Publiceert in kranten en tijdschriften over pedagogische kwesties.
Dr. Ewald McKay Is docent cultuurgeschiedenis en filosofie aan de pabo en docent geschiedbeschouwing aan de lerarenopleiding voor voortgezet onderwijs en lid van het lectoraat ‘Onderwijs en identiteit’ van Driestar Educatief. Hij schreef o.a. het boek ‘Meesterschap in spiegelbeeld. Beschouwingen over persoonlijke vorming binnen het cultuuronderwijs’ (2007).

Drs. Richard Toes Directeur van het Wartburgcollege, locatie Guido de Brès in Rotterdam.

Stoepjesvegende burgers

Soms ben je zakelijk wel eens met iets bezig wat op zo’n dagelijks moment heel commercieel en praktisch voor je is maar waarnaar je op een ander moment ( in de auto op weg naar huis) op zoek gaat naar de diepere betekenissen van zo’n ontwikkeling.

Waar ik op doel: De betrokkenheid en de daaraan verbonden verantwoordelijkheid van de burger aan zijn habitat. Mooi samengevat in het woord “Bewonersparticipatie”
Vorige week waren we als “groene buitenruimte-expert” betrokken bij een overleg in een schitterende middeleeuwse stad welke echter, zoals iedere stad, ook zijn probleemwijken kent. (sorry maar ik heb een enorme hekel aan het woord prachtwijken of krachtwijken… ik kan namelijk de pracht en de kracht van zulke wijken nog steeds niet inzien… en bestempel deze woorden dan ook als zeer utopisch)

Het was een overleg over de regisserende rol van de gemeente en de bewonersparticipatie in het openbare gebied van wijken.Nu ben ik een goot voorstander van bewonersparticipatie. En omdat ik niet veel zie in een grote en krachtige overheid waarin ambtenaren alles voor hun burgers regelen en oplossen is dit een interessante ontwikkeling.
Maatschappelijke structuren die vanuit individuele krachten de doelstelling–een mooie en fijne leefomgeving- behalen verdienen een brede politieke steun en dienen vanuit marktpartijen ondersteund te worden. Vanuit het perspectief van de civil society vormt bewonersparticipatie een belangrijke rol in het schoon en leefbaar houden van wijken.
Het vraagt voor de drie betrokken partijen wel een geheel andere instelling en aanpak.

De bewoners.
Er zijn in een wijk gechargeerd gezegd drie soorten bewoners. Bewoners welke (zoals vroeger iedereen deed) elke zaterdagmiddag de stoep aanvegen en het onkruid in tuin en stoep verwijderen. De tweede categorie zijn burgers die als er in oktober de eerste bladeren zijn gevallen binnen een week de wijklijn gaan bellen met de vraag of de gemeente nu eens niet een keer dat blad komt opruimen. De derde categorie bewoners interesseert het helemaal niet hoe de wijk, de stoep of de achtertuin er uit ziet.
Vorig jaar heb ik nog van een rijtjeshuis in een Rotterdamse wijk een achterdeur gezien waar een boom van 6 jaar tegen was gegroeid. De achterdeur was dus al 6 jaar niet open geweest…..)

Het feit dat er wijken zijn waar allemaal bewoners van één van de voorgenoemde categorieën wonen, laten we maar even buiten beschouwing.

Wat onze straten nodig hebben zijn toch echt de bewoners van de eerste categorie. Burgers die zelf een bijdrage willen leveren aan die fijne leefomgeving en niet alleen hun eigen straatje schoonvegen maar ook dat van hun buurvrouw die dat niet meer kan. Burgers die zich zelf verantwoordelijk voelen en als ze iets zien wat hun eigen kennis en vermogen te boven gaat niet scheldend de wijklijn bellen maar constructief met de gemeente en/of aannemer in gesprek gaan.
En juist deze categorie burgers missen we zo zeer. In achterstandswijken zien ze er het belang niet van in, enkele ideologische individuen uitgezonderd. En in vinexwijken nemen de tweeverdieners er geen tijd voor. Waar we de meeste verantwoordelijke burgers nog tegenkomen zijn de jaren ’70 wijken waar nette 55+ -ers wonen, die hun ouders nog het straatje hebben zien schrobben met bleekwater en waarvan nog wat van dit soort nuttige (voor sommigen zelfs truttige) bezigheden tussen de oren en in de handen zijn gebleven.

Zonder deelname van minimaal 40 % van deze bijna uitgestorven soort bewoners is iedere bewonersparticipatie in een wijk gedoemd te mislukken.

De gemeente.
Ook voor het gemeentelijke apparaat schept deze aanpak een andere wijze van denken en regisseren.
Het ambtenarenkorps zal moeten worden uitgedund. Laat het gehele uitvoerende werk ( van design tot construct) over aan de marktpartijen die expertise in huis hebben, willen innoveren en brede ervaring hebben. De ambtenaren die nog blijven krijgen een toezichthoudende taak en een makelaarsrol tussen marktpartijen en de politiek en/of tussen de burger en de politiek. Vanuit politiek beleid worden er doelstellingen geformuleerd en wordt de kwaliteit in een beeldbestek of prestatiecontract omschreven. Aan de hand van opgestelde KPI’s zal de aannemer worden getoetst op kwaliteit van zijn werk én zijn rol. Vakkennis is voor deze ambtenaren geen must meer. Communicatie en vertrouwen in burger en dienstverlener worden de toverwoorden voor deze ambtenaren.

Als bewoners betrokken worden bij planvorming voelen zij zich serieus genomen en gaan ze inzien dat het participeren in een wijkcomité, buurtvereniging of het maken van gezamenlijke avondwandelingen directe invloed geven op de leefbaarheid in de wijk.
Vertrouwen hebben in de aannemer en dit ook uitdragen is voor veel ambtenaren een brug te ver. Aannemers zijn voor sommigen per definitie criminelen die niet te vertrouwen zijn. We kunnen allemaal de voorbeelden noemen waaraan deze gedachten ten oorsprong liggen. En die kan menig aannemer nog niet ontkennen ook….
Toch gaan we andere tijden beleven met elkaar.

Oplossingsgerichte aanbieder.
Onlangs hoorde ik van een directeur van een aannemingsgroep in buitenruimtebeheer dat hij geen aannemer is maar een “oplossingsgerichte aanbieder”.
Deze mooie naam is precies de rol die de marktpartijen in zullen moeten gaan nemen in het openbare gebied. Bij een gemeente die in vertrouwen het beheer van de leefomgeving van haar burgers aan zijn aannemer overlaat. Voor bewoners en gemeentelijke opdrachtgever moet je niet alleen vaktechnisch je mannetje staan maar ook communicatief en innovatief. Organiseer als “oplossingsgerichte aanbieder” opzoomerdagen, stel een emailadres open voor vragen, zit samen met burgers aan tafel bij wijkontwikkelingsplannen, initieer plantenacties enz. enz. Marktpartijen kunnen (ook in het kader van duurzaam en maatschappelijk verantwoord ondernemen) hier een grote faciliterende rol in vervullen die ook commercieel zijn vruchten kan gaan afwerpen.

In vertrouwen alles samen doen wordt het motto in de habitat van de homo sapiens anno 2010. Gemeente, bewoners én marktpartijen. Ieder met zijn eigen expertise en betrokkenheid

Echter mijn grootste zorg blijft:

Zijn er nog wel voldoende stoepjesvegende en onkruidwiedende burgers in dit land?






.

Teken nu de petitie vóór winkelrust !

Op initiatief van alle vakbonden in Nederland is er deze week een actie gelanceerd met als titel winkelrust.

Alle economische, sociale , principiële en Maatschappelijke argumenten zijn bij elkaar gezet en hebben geresulteerd in een collectieve actie van Reformatorisch Maatschappelijke Unie tot en met FNVbondgenoten, om de twee uitersten maar eens te noemen.

Dat we deze actie moeten steunen behoeft geen verder betoog.
Dus tekenen die petitie! Op deze site.






.